Spreken in tongen

Het spreken en het bidden in tongen is een lastig onderwerp. Onder andere omdat veel kerken en ook gelovigen hierin niet op één lijn zitten. Er zijn er die beweren dat het niet meer van deze tijd is, en dus alleen in de tijd van de apostelen voorkwam. Er zijn er die beweren dat het enkel het spreken van een andere bekende menselijke taal is, zoals in Handelingen 2. Maar als we de Bijbel lezen, kunnen we niet om het onderwerp heen. Iedereen is het eens dat de gaven en de vrucht van de Heilige Geest belangrijk zijn. Het spreken in tongen is één van de gaven van de Geest en kunnen we daarom niet aan de kant schuiven.

Even kort over de te gebruiken terminologie: het spreken in tongen is vaak de verzamelnaam van het spreken en bidden in tongen, ook wel tongentaal. Er is een duidelijk onderscheid tussen spreken en bidden in tongen, wat we ook later zullen zien. Echter worden deze twee vaak wel door elkaar gebruikt. In een algemene context is dit verder geen probleem. In zulke gevallen hebben we het over het totaal, ofwel het spreken ofwel het bidden of beide. Bij het vaststellen van kaders, of regels, moeten we dit onderscheid wel duidelijk maken. Later hierover meer.

Laten we in deze studie niet kijken hoe andere gemeenten het spreken in tongen gebruiken of misbruiken. Laten we ook niet betwijfelen of het wel of niet echt is wat bepaalde medegelovigen doen. Laten we ook niet op of neer kijken op mensen die het wel of niet doen. En als laatste, laten we niet in twijfel trekken dat deze gave bestaat. Hierin is de Bijbel veel te duidelijk. Als je hierover wel twijfels hebt, laat het me dan weten, dan kunnen we hier nog eens verder op in gaan.

Als we willen weten wat het spreken in tongen is, wat het betekent, hoe we het kunnen en mogen gebruiken en welke voorschriften we in acht moeten nemen, moeten we kijken naar de brieven van Paulus aan de Korintiërs. In de gemeente van Korinthe was het spreken in tongen erg actueel. Maar er was wanorde in de samenkomsten omtrent het spreken in tongen. De gelovigen in Korinthe gebruikten deze gave te pas en te onpas en zagen het als teken van geestelijke superioriteit in plaats van het te gebruiken met geestelijke eenheid als doel. Deze gave van het spreken in tongen nam in de gemeente van Korinthe een té grote plaats in. Paulus schreef daarom een brief met daarin een vermaning over het gebruiken van deze gave en hij legde uit wat het doel ervan is.

Inleiding gaven van de geest

Laten we gaan lezen uit deze eerste brief van Paulus aan de Korintiërs:

Lezen: 1 Korintiërs 12:1-7

Heel mooi hoe Paulus dit hoofdstuk begint: ten aanzien van de uitingen des geestes, broeders, wil ik u niet onkundig laten. Hij wil dus niet dat wij onwetend zijn over dit onderwerp. Daarom ook deze studie!

Paulus spreekt over de uitingen des geestes, ofwel de dingen of gaven van de geest. Paulus spreekt in deze verzen over verschillende soorten uitingen:

Geestelijke gaven (genadegaven): dit is een bekwaming, bekleding en/of zegen van God ontvangen (door Hem toebedeeld). We kunnen ze niet verdienen, dienen in eerste instantie niet het belang van de ontvanger en ze hebben een goddelijke oorsprong.

Bedieningen: dit zijn taken. Wie in het lichaam van Christus zijn geestesgave gebruikt, dient het lichaam. Er zijn zoveel bedieningen als er geestesgaven zijn.

Werkingen: de geestesgaven zijn activiteiten van de Geest die geestelijke gevolgen met zich meebrengen, het zijn werkingen van God die bepaalde geestelijk gevolgen teweegbrengen in het lichaam. Een gave die niet werkt, niet dient en geen effect heeft, is van weinig waarde.

Openbaringen, manifestaties: elke werking van een geestesgave is een openbaring van de Geest. Het is een uitwendig bewijs dat de Heilige Geest werkzaam is in het lichaam. Door de werking van de Heilige Geest worden de gelovigen zich bewust van de aanwezigheid van God, wat resulteert in lofprijs en aanbidding.

Paulus spreekt meermaals over verscheidenheid. Het is namelijk niet Gods bedoeling dat slechts enkele gaven functioneren bij een of twee personen. Er is een grote afwisseling in de gaven die uitgedeeld worden aan de gelovigen. God is een God van oneindige variëteit.

De verschillende gaven

Als we verder gaan lezen in 1 Korintiërs 12, komen we de gaven van de Geest tegen:

Lezen: 1 Korintiërs 12:8-31

Als we in deze verzen op zoek gaan naar de gaven, dan komen we op de volgende lijst uit:

• Woord van wijsheid (vers 8)
• Woord van kennis (vers 9)
• Bijzonder geloof (vers 9)
• Gaven van genezing (vers 9)
• Werking van krachten (vers 10)
• Profetie (vers 10)
• Onderscheiden van geesten (vers 10)
• Allerlei tongen (vers 10)
• Vertolking van tongen (vers 10)
• Bekwaamheid om te helpen (vers 28)
• Bekwaamheid om te besturen (vers 28)

Allerlei tongen (vers 10): ongetwijfeld heeft dit betrekking op het bestaan van ‘nieuwe tongen’ alsmede ‘tongen der mensen’ en ‘tongen der engelen’ (1 Kor 13:1). In andere vertalingen wordt ook over het spreken van een klanktaal gesproken.

In deze studie gaan we dus in op de gave van allerlei tongen en de gave van vertolking van tongen.

Allerlei tongen

We gaan weer verder lezen in de brief aan de Korintiërs. We slaan hoofdstuk 13 over. Dit mogen en moeten we eigenlijk helemaal niet doen, want Paulus zegt dat hij in dat hoofdstuk een weg wijst die verder omhoog voert dan de andere gaven. Maar we slaan dat hoofdstuk niet over omdat het onbelangrijk is, maar omdat we ons in deze studie richten op deze ene specifieke gave van het spreken in tongen.

Lezen: 1 Korintiërs 14:1-33 en 39

Het spreken in tongen is het spreken in een, meestal, onbegrijpelijk taal. We zullen later zien dat dit bijna in alle gevallen een taal is die gericht is aan God en die Hij ook begrijpt. Wat er gezegd wordt zijn geheimenissen, die enkel God verstaat. Het spreken in tongen is ook wel het bidden met je geest, in tegenstelling tot bidden met je verstand en in je eigen taal. Door het spreken in tongen ontwikkelen gelovigen een intieme relatie met God. De Bijbel spreekt ook over het stichten van jezelf, het bouwt je dus geestelijk op. Er zijn onderzoeken die aangeven dat het een integrerende en stabiliserende uitwerking heeft op iemands persoonlijkheid en dat het een positief effect heeft op het omgaan met problemen.

Het spreken in tongen is een gevolg, iets dat volgt op, van vervulling, of doop, met de Heilige Geest. We zien dat ook terug in Handelingen 2 waar een grote groep gelovigen vervult wordt met de Heilige Geest. Maar ook in Handelingen 10 zien we een voorbeeld dat een groepje gelovigen vervult wordt met de Heilige Geest en hierna in tongen spreekt (zelfs nog voordat ze gedoopt waren in water!).

Je hebt zelf de controle over het bidden in tongen. Het is geen manifestatie die zich ongecontroleerd voordoet. De gemeente in Korinthe gebruikte de tongentaal veelvuldig, maar niet op de juiste manier. Paulus vermaant hen daarom en zegt hoe ze deze gave binnen de gestelde kaders moeten gebruiken. De gelovigen uit Korinthe begrepen dus niet helemaal goed dat ze zelf altijd de controle houden over hun geest.

We zien dat profeteren de belangrijkste gave is. Belangrijker dan het spreken in tongen. Dit is omdat profetie stichtend, vermanend en bemoedigend is. Terwijl in een tong spreken enkel tot stichting van jezelf is. Toch kan het spreken in tongen ook bijna gelijkwaardig zijn aan profetie, namelijk wanneer er een vertaling is. Profetie en tongen met uitleg zijn niet geheel gelijkwaardig, want Paulus zegt namelijk: streeft naar profetie en belemmert het spreken in tongen niet (het gaat hier dan ook om het spreken in tongen + vertaling, want Paulus verbiedt het spreken zonder vertaling). Paulus wijst ons op het belangrijkste: alles moet tot stichting zijn van de gemeente. Als er in tongen gesproken wordt in de gemeente, spoort Paulus die mensen aan te bidden om ook de uitlegging te kunnen doen. Maar ook kan iemand anders een vertolker zijn.

Als iemand bid in een tong, dan bid zijn/haar geest en niet het verstand. In de gemeente is het belangrijk dat of beiden aanwezig zijn of enkel het verstand, opdat anderen zullen begrijpen wat er gezegd wordt. Naast het spreken en bidden in tongen, is er ook het zingen in tongen. Dit beschrijft Paulus als: ik zal bidden met mijn geest, maar ook bidden met mijn verstand; ik zal lofzingen met mijn geest, maar ook lofzingen met mijn verstand. Dit is niet zozeer een andere vorm, maar slechts het spreken of bidden op een andere manier. Zo heb ik eens een lied gezongen waarin ik herhaaldelijk “Nära dig” zong. Mijn vrouw maakte mij erop attent dat dit Zweeds is voor “Dichtbij U”.

Het spreken in tongen is iets waar je blij mee mag zijn en ook zelfs trots. Paulus dankt God dat hij meer dan allen in tongen spreekt. Hij is zich echter wel bewust dat hij veel beter met zijn verstand kan spreken als hij in het openbaar is.

Het spreken in tongen wordt ook genoemd als teken voor ongelovigen en niet voor de gelovigen. Dat is opmerkelijk, want we hebben net gezien dat het juist voor de gelovige is. Tevens wordt er ook door Paulus gezegd dat als allen in tongen spreken, ongelovigen denken dat het wartaal is. Hoe kan dit dan? Ik denk dat het hier gaat om een andere vorm of invulling van deze gave. Als het ordelijk geschiedt en er is vertolking kan het profeterend werken. Daarnaast kan het zijn dat de tongentaal een taal is die herkend wordt door de ongelovige. Tevens kan het gelden als ‘teken’, wat voor de ongelovige iets kan zijn waardoor hij het bovennatuurlijke en het bestaan van God (h)erkent.

Paulus benadrukt uitvoerig dat alles in de samenkomst ordelijk moet geschieden en dat het tot stichting moet zijn. Zowel profetie als spreken in tongen mag onderdeel zijn van een samenkomst, mits het ordelijk gebeurt. Paulus stelt hierin voor dat het er twee, uiterlijk drie zijn, die spreken en dat er vertaling moet zijn. En de vertaling mag ook door de persoon zelf gebeuren. Is de vertaling er niet, dan moet men zwijgen. Paulus sluit hoofdstuk 14 af met: streef naar profeteren, en belemmert het spreken in tongen niet.

Er zijn dus samenvattend drie doelen te onderkennen bij het spreken in tongen:

• Tot stichting van jezelf
• Tot stichting van de gemeente
• Als ‘teken’ voor ongelovigen

Er zijn samenvattend verschillende manieren waarop het spreken in tongen kan functioneren:

• Spreken in tongen als aanvankelijk bewijs van de doop in de Heilige Geest. (Han 2:4, 10:45v en 19:6). Hoewel dit meerdere malen in de Bijbel terug te lezen is als bewijs van de doop in de Heilige Geest, betekent dit niet dat als je niet in tongen spreekt dat je de Heilige Geest niet ontvangen hebt. Met andere woorden: niet iedereen ontvangt het spreken in tongen, zoals we ook gelezen hebben in 1 Korintiërs 12.
• Bidden in tongen. Een gebedstaal die het verstand te boven gaat en waarmee men zich richt tot God (1 Kor 14:2,14v, Rom 8:26v).
• Spreken in tongen gevolgd door een vertolking, bedoeld voor de geestelijke opbouw van de gemeente (1 Kor 14:5,26vv).
• Spreken in tongen gevolgd door een vertolking, bedoeld als een ‘teken’ voor de ongelovige (1 Kor 14:22, teken van Gods aanwezigheid of een teken dat God de ongelovige aanspreekt in zijn eigen taal).

Vertolking van tongen

Lezen: 1 Korintiërs 12:10

Het woord vertolking komt van het Griekse ‘hermeneia’. Het Nederlandse woord hermeneutiek is hiervan afgeleid. Hermeneutiek is de wetenschap van het uitleggen. Het woord kan verschillende betekenissen hebben: vertaling, uitleg, verklaring of vertolking. De werkwoordsvormen komen in de Bijbel diverse keren voor en betekenen vertalen. In 1 Korintiërs 12 en 14 komt het woord voor in de vorm van een zelfstandig naamwoord. Het kan hier dan ook een betekenis hebben van verklaring of uitleg. Dit betekent dat een vertolking van tongen niet een letterlijke woord-voor-woord vertaling hoeft te zijn. Het kan dus zijn dat de vertolking korter of langer is dan de boodschap in tongen.

Zoals eerder gezegd is de vertolking van tongen in samenkomsten van essentieel belang. In het persoonlijke gebedsleven is dit niet noodzakelijk. Paulus stelt zelfs dat degene die in de gemeente in een tong spreekt, moet bidden om de vertolking ervan.

Paulus schrijf dat er twee, ten hoogste drie, mogen zijn die in een samenkomst in een tong spreken en dat er één uitleg moet geven. In het Grieks staat er voor het woord één: heis. Dit kan zowel het getal 1 betekenen als ‘iemand’. Je zou dus kunnen zeggen dat er maar één uitlegger is voor alle tongen (in deze en/of meerdere samenkomsten), of dat er één uitlegger met één uitleg hoeft te volgen. De meningen van verschillende leraren verschilt hierover. Ik geloof dat het hier gaat om een strekking: laat er niet teveel mensen in tongen spreken en laat er iemand het uitleggen.

Wat betekent het voor ons

Tongentaal is normaal voor een geestvervuld christen. Paulus vermaant de gelovigen in Efeziërs 6:18: en bidt daarbij met aanhoudend bidden en smeken bij elke gelegenheid in de Geest. Zoals gezegd mag het spreken in tongen iets zijn waar je blij mee bent en trots op bent. Paulus dankt God namelijk ook dat hij meer dan allen in tongen spreekt. Bidden in de geest, tongentaal, kan ons gebedsleven verdiepen en onze geestelijke groei bevorderen. De Geest die weet beter dan wijzelf wat wij nodig hebben en waarvoor wij moeten bidden. De Geest bidt voor ons in onuitsprekelijke verzuchtingen en verricht zo voorbede op een manier de verder gaat dan onze vraaggebeden en die ons verstand te boven gaat.

We mogen ons uitstrekken naar de gaven van de Geest en dus ook naar het spreken in tongen. Mijn advies hierbij is dat je je uitstrekt naar de gaven en niet naar een specifieke gave. God deelt de gaven uit, zoals Hij dat wil. Laten we ook niet denken dat de ene gave beter is dan de ander, alle gaven hebben namelijk hetzelfde gezamenlijke doel. Laten we deze gave ook op de juiste manier en binnen de gestelde kaders gebruiken en niet misbruiken.

Ik ken mensen die zich al jaren uitstrekken naar de gaven van het spreken in tongen en het niet ontvangen. Ik ken ook mensen die er om vragen en het ontvangen. Ook ken ik mensen die er niet om vragen en het toch krijgen. En ik ken mensen die zich in zulke mate uitstrekken, door het te beoefenen. Hoe het ook gebeurt, het gebeurt bij wie en wanneer God het wil op Zijn manier en op jouw manier. Je zult niet overvallen worden met een manifestatie die niet bij jou past.

Het is vervolgens aan jou om op een goede manier met deze gave om te gaan. Zoals in de gemeente van Korinthe, en mijns inziens ook in nogal wat gemeenten ter wereld, wordt het niet goed toegepast. Dit is dus de verantwoordelijkheid van de mensen en niet van God. De Bijbel is duidelijk hierover en laten we dit ook op deze juiste manier doen.

Ga voor jezelf na hoe het staat in jouw leven met de gaven van de Geest en, naar aanleiding van deze studie, hoe het in het bijzonder staat met de gave van het spreken in tongen. Misschien heb je nog nooit in tongen gesproken en je er nog nooit naar uitgestrekt. Vraag God om zijn vervulling en vraag ook naar deze gave van tongentaal. Als God het wil, zul je het ontvangen. Misschien vind je het nog onduidelijk, heb je twijfels of vragen. Dit is heel normaal. Kom er gerust mee voor de dag, hetzij in de groep of in en persoonlijk gesprek. God wil niet dat er onduidelijkheid en spanningen heersen rondom Zijn gaven. God is een God van orde en duidelijkheid! Paulus zegt ook in 1 Kortiërs 12:1: ik wil u niet onkundig laten! En ook wij mogen elkaar daarbij ondersteunen. Misschien spreek je al in tongen, ga hiermee door en groei hierin! Wat zou het mooi zijn als in onze gemeente deze gave ook tot opbouw van de gemeente mag gaan zijn. Ik heb al enkele keren op het punt gestaan om in een tong te spreken in de gemeente, zelfs de vertaling had ik al in gedachte. Maar er was een persoonlijke drempel. Laten we ons niet tegenhouden en laten we ons ontwikkelen in Gods gaven!