Afrika-nieuws

African Outreach

De laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze altijd. Dit spreekwoord telde voor mij zeker de laatste weken. Vooral het vinden van een juf heeft me heel wat zorgen gegeven. Ook het afwerken van de laatste dingen was een heel werk en ten slotte het afscheid wat erg raar was. Inmiddels ben ik weer in Nederland. Wat een wereld van verschil.

Het nieuwe schooljaar
Na een lekker lange vakantie begonnen de scholen 11 januari weer. Officieel zou ik met 16 kinderen beginnen, maar aangezien hier de eerste schooldag ook een inschrijfdag is werd dit aangevuld tot 25 met een wachtlijst. De kring is nu een stuk groter geworden, maar toch merkte je niet echt dat er 9 kinderen waren bijgekomen. Er was zo’n leuke sfeer tussen de kinderen onderling.

Hulp
Na de vakantie kwam een meisje uit het kinderhuis terug die een tijdje bij familie was geweest. Ze kan eigenlijk niet meer naar school, omdat ze al ouder is en ze niet mee kan komen met de lesstof. We wilden haar opnieuw een kans geven, zodat er toch toekomst voor haar is. We zouden allerlei dingen proberen: taarten bakken, naaien, maar ook helpen in de kleuterschool.
Inmiddels helpt ze me al een paar maanden en het gaat goed. Ze geniet er erg van en het is fijn om iemand te hebben die helpt met de taal en de kleintjes (3 jaar).
Ondertussen proberen we haar te leren lezen en wat simpel rekenwerk te laten doen.

Op mijn knieën
Een week of zes voor mijn vertrek en er was nog steeds geen juf. Ja, er waren inmiddels wel een paar gesprekken geweest, maar steeds liep het op niets uit. Eindelijk hadden we iemand gevonden. Ze leek ons erg positief en ze mocht meteen maandag beginnen aan een soort proefperiode. Het bleek echt helemaal niet te zijn wat we zochten. Ze kwam de eerste dag al te laat, de tweede dag niet opdagen en kon haar zoontje niet aan die met haar meegekomen was.
’s Middags thuisgekomen kon ik de tranen niet meer inhouden. ‘Heer, wat moet ik nu? Het is bijna tijd om terug te gaan naar Nederland en er is niemand. Heb ik het dan verkeerd begrepen? Had ik dan niet naar Zuid-Afrika moeten gaan? Moeten deze kinderen nu weer op de straat? Is alles voor niets geweest?’ Al deze vragen legde ik voor Gods troon neer. Wat een opluchting om alles bij Hem te kunnen brengen. En vooral om zeker te weten dat Hij luistert. De dag erna was er weer een nieuwe juf en dat was echt een antwoord op gebed!!!!

Training
Omdat er zo’n korte periode was om haar in te werken moest het in sneltreinvaart. Gelukkig had ze al jaren ervaring in het leiden van zondagscholen en was haar Engels uitstekend. Het was zo fijn om met haar samen te werken en de dingen die ik haar leerde werden ook meteen uitgevoerd. Ze ging met sprongen vooruit en gaf mij zelfs nieuwe ideeën. De kinderen waren ook gek op haar. Al snel liet ik haar een ochtend alleen draaien. Ik zat in de kamer ernaast om een aantal kinderen te toetsen en zij deed het hele programma van die dag. Het ging erg goed. Wat was deze vrouw een wonder van God!!! Dat was het wachten echt waard!!!

Afscheid
Op woensdag 29 maart nam ik afscheid van de ouders. Eén van de ouders kwam naar me toe en zei: ‘When I look at my daughter, I see you.’ Dat was het mooiste compliment wat ik ooit heb gehad en ik moest meteen aan God denken. Is God ook zo trots op ons? Kan Hij Jezus in ons zien? Het maakte mij daarop attent en ik hoop dat het ook jou erover laat nadenken.
Een dag later nam ik afscheid van de kinderen. Van iemand uit Nederland had ik geld gekregen om iets bijzonders te doen. Ik kon daardoor een spingkussen huren. Iets wat voor deze kinderen heel bijzonder is. Ze sprongen dan ook meteen allemaal op het luchtkussen. Wat een feest!!!!!

Naar Nederland
4 april was het dan echt zover en ging ik weer richting Nederland. Het voelde zo raar! Het leek allemaal zo onwerkelijk. Alles inpakken en dan weg uit het land waar je in een jaar zoveel hebt beleeft met mensen waar je van bent gaan houden. Nu ik in Nederland ben lijkt, en is, alles zo ver weg. Alsof ik nooit ben weggeweest. Toch ben ik zeker nog niet gewend aan Nederland. Aan de drukte, het rijden aan de rechterkant van de weg, het Nederlands praten en meer. Ik ben blij om iedereen weer te zien en geniet ervan om weer thuis te zijn. Toch mis ik Zuid-Afrika en ben er zeker van dat een deel van mij daar altijd zal blijven!

Willen jullie meebidden voor:
· Het werk daar. Dat de nieuwe juf zal blijven groeien in haar werk en de kinderen daardoor een goede start met hun leven kunnen maken.
· Zuid-Afrika. Een land waar kinderen vaak een slechte toekomst tegemoet gaan. Dat hun ouders Jezus mogen leren kennen en door met Hem te leven nieuwe hoop mogen vinden.
· Dat ik hier in Nederland een baan mag vinden waar God mij wil hebben.

CU
Marleen van Oers.